Onze onnatuurlijke planeet

We leven op een onnatuurlijke planeet. Een planeet waarop in het collectieve bewustzijn dualiteit in het denken de boventoon voert. Dualiteit, dualiteitsbewustzijn. Wat is dat eigenlijk?

We kennen het allemaal. Dualiteit. We leven het. We zijn het. We identificeren ons ermee, zonder dat we dit bewust doen. We doen dit omdat we dit weerspiegeld zien in de wereld om ons heen en daarom nemen we dit aan als normaal, gewoon omdat we het allemaal doen. We hebben besloten dat het gemiddelde van de mensheid de norm is, omdat we een democratie zijn. Dat is iets anders dan in landen die niet democratisch zijn. Daar hebben ze andere normen.

We lezen de normen af in de wereld om ons heen omdat we van onszelf uit geen norm hebben. De norm die we aannemen, nemen we aan van de wereld om ons heen omdat we er van binnenuit geen hebben. Er is een logica die zegt dat we als onwetend in dit leven geboren worden en dat alles wat we in het leven zullen hebben voort zal komen uit onze genen in combinatie met onze levenservaringen die we in dit huidige leven hebben. Ik ben me bewust dat als ik zeg ons huidige leven, dat er de vraag kan komen, “Zijn er dan ook andere levens?” Die vraag beantwoord ik hier niet, omdat ik even in de lijn van de genoemde logica wil blijven en die zegt dat er verder geen ander leven is dan het huidige leven nu.

Dualiteit is strijd. Tweestrijd. Het is het redeneren volgens de logica van twee waarheden tegenover elkaar. We kennen dit allemaal. Goed tegenover kwaad, waar tegenover niet waar. Iets is waar of het is niet waar. En als het ene waar is kan het andere niet waar zijn. We kennen deze logica allemaal. We hoeven het er niet mee eens te zijn, maar we kennen deze logica. Toch merk ik altijd dat mensen zich weinig tot helemaal niet bewust zijn van de term, het gegeven van dualiteitsbewustzijn. Ik kijk daarbij niet alleen naar andere mensen, maar ik moet ook van mijzelf zeggen dat, hoewel ik al wel zo’n 35 jaar bewust met deze term bezig ben geweest, ik nog steeds merk dat deze dualiteit zo diep in mijzelf ingebakken zit, dat ik op veel gebieden nog steeds niet echt in de gaten heb dat ik er een dualistische visie op na houd. Inmiddels weet ik wel dat dit komt omdat het dualiteitsbewustzijn zo diep geïntegreerd is in mijn systeem, dat mijn hele wezen als Jurgen, de persoon die ik hier op Aarde ben, een reflectie is van het/mijn dualiteitsbewustzijn. Dat zijn we allemaal. Onze fysieke vorm is een reflectie vanuit de dualiteit en voor verreweg de meesten van ons geldt dat we onszelf ook volledig identificeren met en vanuit onze fysieke vorm die dus in wezen dualistisch is.

In onze psychologie zijn we weinig of niet bezig met het gegeven van het dualiteitsbewustzijn, omdat het resultaat van deze dualiteit voor ons nu eenmaal zo normaal is. De meesten kennen het woord dualiteitsbewustzijn niet en maar zeer zelden zijn mensen hier bewust mee bezig. Velen kennen natuurlijk wel het of-of denken tegenover het en-en denken, maar daar houdt de kennis over het dualiteitsbewustzijn eigenlijk meestal ook wel op. En dat is logisch. Maar daarmee is het dualiteitsbewustzijn bij lange na niet doorgrond.

Oorlog en vrede

Misschien is dit wel het duidelijkste voorbeeld om dualiteit mee aan te geven. Oorlog en vrede. De dualiteit is zo verweven dat het moeilijk voor te stellen is dat er werelden zouden kunnen bestaan waarin oorlog en vrede niet met elkaar in een dynamiek aanwezig zijn. Ik ben altijd best wel fan geweest van de serie Star Trek. Als kind had ik een hang naar sf series, films en boeken. Andere planeten waar misschien wel geen oorlog zou bestaan en als je dan in zo’n film een cultuur verbeeld zag die de oorlog ontgroeid was, dan bevatte de vrede in zich altijd in het achterhoofd nog de dynamiek met het gegeven van oorlog. Altijd is er dan een soort van fragiele balans met oorlog, of het kwaad dat was uitgebannen of op afstand gehouden moest worden. Een wereld waarin op geen enkele wijze als vanzelfsprekend geen enkel sprake is van strijd, valt eigenlijk buiten ons voorstellingsvermogen. Omdat we zo vergroeid zijn met het gegeven van het dualiteitsbewustzijn.

De natuurlijke planeet

Op een natuurlijke planeet is er geen oorlog. Er is geen criminaliteit, geen bedrog en het komt in mensen niet op om ook maar iets voor elkaar te verbergen. Er is transparantie. En privacy, zoals we dit op Aarde kennen en waarin we niet willen dat anderen bepaalde dingen van ons weten, is op een natuurlijke planeet helemaal niet aan de orde. Er wordt helemaal niet naar alles van de ander gekeken, maar er is dan ook geen begerige nieuwgierigheid en jaloezie. Het is niet mogelijk om iets voor elkaar te verbergen, omdat de wereld zo transparant is dat verbergen helemaal niet kan. Alles is vanzelfsprekend zichtbaar voor anderen. Er zijn geen geheimen. Er is een onwetendheid, maar het is een onschuldige onwetendheid en er is een bereidheid om altijd te leren van fouten. Fouten mogen gemaakt worden en die worden er ook gemaakt en je wordt er nooit op afgerekend. Het besef van een fout roept altijd de bereidheid op om te leren van de fout en betere keuzes te maken.

Op een natuurlijke planeet is er een besef dat alles met alles verbonden is en daarom weet je dat jouw fout niet alleen jou schaadt, maar ook al het andere. Waar we op Aarde, op een onnatuurlijke planeet denken dat we een ander kunnen schaden zonder onszelf te schade, weten mensen op een natuurlijke planeet dat je nooit een ander kunt schaden, zonder zelf ook schade op te lopen. Het komt in mensen op een natuurlijke planeet niet op om anderen te schaden. Want als je dat doet, schaad je ook jezelf, een vanzelfsprekend gegeven.

Er is onwetendheid, maar moedwillige onwetendheid zoals we dit zien op een onnatuurlijke planeet als de Aarde, bestaat niet op een natuurlijke planeet. Waar op een onnatuurlijke planeet strijd en oorlog, criminaliteit, misleiding etc. te allen tijden hand in hand samen gaan met de kant van de vrede, zijn deze er niet op een natuurlijke planeet. Niet omdat ze als zodanig overwonnen zijn, maar omdat er op een natuurlijke planeet geen ruimte, geen noodzaak voor is. Ze bestaan er gewoon niet.

Een utopie, zou je denken. Maar speur eens in je zelf? Wat roept dit op in je? Dit beeld van een natuurlijke planeet. Speur eens de eindeloze strijd zoals we die hier op Aarde kennen. Die eindeloze strijd in die dualiteit die nooit lijkt op te houden. Speur eens.

Roept dit een verlangen in je op? En zo ja, wat is dit dan, dit verlangen? Waar komt dit vandaan? Waarom hebben we een dergelijk verlangen in ons? Veel religies spreken natuurlijk van een aards paradijs dat verloren gegaan is en sommigen zouden zeggen dat hier nog altijd een soort van herinnering in ons DNA opgeslagen zou liggen over dit paradijs. Maar dan even los van religie. Speur eens? Wellicht brengt het je bij het idee van een religie, maar speur eens hoe ‘echt’ het gevoel van verlangen naar een dualiteitsvrije werkelijkheid in je is. Voel eens echt.

Ons collectief vooral in de westerse wereld hanteert het ‘meten is weten’, wat maakt dat we zijn opgegroeid om te geloven dat als het niet tastbaar, niet meetbaar is, geen materie is, het niet echt is. Dan is het suggestief. Fantasie. Maar goed, er wordt hoe dan ook in onze ‘onnatuurlijke’ wereld veel aangedreven door deze onmeetbare gevoelens, ideeën en suggesties. Dus wellicht is het niet verkeerd ze toch een bepaalde werkelijkheidswaarde toe te kennen. Zo kun je dan misschien dit niet te meten deel in onszelf, al dan niet suggestief, toch een bepaalde waarde meegeven. Het niet zichtbare deel zo je wilt.

Als kind al verbaasde ik mij over waarom mensen zoveel energie steken in het verbergen van allerlei dingen voor elkaar. De inleiding in mijn boekje ‘De Wereld Binnendoor’ gaat hier in feite over. Ergens wist ik als kind al dat het verbergen van iets op een bepaalde wijze onmogelijk is. Nu weet ik dat dit is vanuit het perspectief van de geest. Voor de (hogere) geest is alles transparant en op de een of andere wijze heb ik hier altijd een herinnering of een besef van in mijn systeem gehad, waardoor ik moeite had om mij te verbinden met mensen bij wie ik het idee had dat zij zich hiervan niet bewust waren. Ook zelf raakte ik vaak verwijderd van dit besef, dit bewustzijn. Maar ik heb altijd wel geweten dat als mensen werkelijk bij elkaar naar binnen konden zien naar wat er werkelijk in het innerlijk van de ander speelt, zelfs achter de sluiers waarmee ze ook voor zichzelf niet meer helder hebben wat er werkelijk speelt, alle conflict, verwijt, boosheid, noem maar op als sneeuw voor de zon zou verdwijnen. Een diepe herinnering wellicht van een natuurlijke planeet. Maar voor alsnog zijn we hier op Aarde niet bezig met andere planeten, dus laat ik die hier voor nu verder rusten.

Waarom is onze planeet onnatuurlijk?

Onze geest, onze psychologie omvat veel meer dan het materiële dat ons lichaam vorm geeft. Ons lichaam is een reflectie – het product binnen bepaalde kaders, de kaders van het fysieke – van een grootheid die veel meer omvat dan dat wat enkel onze cognitie kan omvatten. Er zijn mensen die vinden dat de cognitie ’s mens grootste goed’ is. Een conclusie die enige logica bevat, wanneer je als uitgangspunt neemt dat de mens een fysiek wezen is en dat alles wat niet fysiek is, voortkomt uit dit fysieke, dus ook onze psyche. Maar onze cognitie, die in dit idee dus zuiver fysiek gerelateerd is, kan dus al vrij snel moeite hebben om alle psychologie te omvatten die op de een of andere wijze ‘voortkomt’ uit dit fysieke. Onze cognitieve bokaal stroomt al snel over. Het mensbeeld van een mens die ‘leeg’ geboren wordt, zijn bokaal vult met van alles wat er in zijn of haar leven gebeurt en waarvan er na het einde van het fysieke bestaan niets meer overblijft dan de materiële nalatenschap en de herinnering, kan de psychologische veelheid die in het leven gevormd is niet dragen. Wat blijft er over? Een mysterie.

Het is onnatuurlijk om de veelheid van de geest vast proberen te houden in deze bokaal van het fysieke. De veelheid van de geest is hiervoor veel te groot, de bokaal loopt al snel over. Het lukt gewoon niet om onze geest en alles wat onze psychologie omvat in ons fysieke lichaam in te sluiten. Het lukt niet om alles wat er in ons wezen is en omgaat in te sluiten binnen onze cognitie. En dat doen we ook niet en velen zullen ook beweren dat dit ook helemaal niet hoeft, en dat is ook zo. Maar is het in feite niet zo dat we dit, vanuit ons ‘moderne’, fysieke mensbeeld toch eigenlijk wel een beetje zeggen? Proberen we niet juist in het leven de veelheid in onze cognitieve bokaal zodanig te beperken dat deze ons niet teveel overloopt? Ik zeg niet dat dit verkeerd is. Integendeel, als we onze cognitie teveel overbelasten worden we gek, raken we in de psychische problemen en ik denk dan ook dat het goed is om hierover te waken, juist omdat onze cognitie niet bedoeld is om dit alles te bevatten. Dit kan het niet. Maar hoe zit dit dan? Wat moeten we dan met die veelheid die groter is dan het fysieke kan bevatten?

Loslaten

Misschien wordt het wel tijd om dit fysieke mensbeeld dat we hebben een beetje meer los te laten. Dat hoeft niet in een keer. Dat gaat ook niet in een keer, althans dat is mijn ervaring. Voordat ik op mijn 24e koos voor een meer spiritueel pad, was ik absoluut overtuigd van de fysieke werkelijkheid waarin er buiten de materie niets bestond. Ik kwam toen al snel tot de conclusie dat ik meer ben, dat we meer zijn dan het fysieke lichaam. Nu, ruim vijfendertig jaar later merk ik nog steeds dat er dingen zijn waarvan ik ontdek dat aspecten in mijn beeld erover in feite nog steeds stammen vanuit het idee dat alles materie is. Het is een proces van losweken en dat vraagt tijd. Ons innerlijk systeem bevat veiligheidsmechanismen die ervoor zorgen dat het ons niet teveel wordt. Dat betekent echter niet dat we niet met dit ‘teveel’ geconfronteerd zullen worden wanneer we het proces van loslaten van het fysieke mensbeeld aangaan. Het betekent dat er in dit proces altijd gelegenheden zijn om jezelf te beschermen tegen het teveel. Deze bescherming kan allerlei vormen hebben, maar de belangrijkste is wellicht jouw eigen gezonde verstand die jou waarschuwt wanneer iets teveel voor je is en je misschien even weer afstand moet nemen.

Het is onnatuurlijk om de psychologische veelheid die ons wezen bij zich draagt in onze fysieke, cognitieve bokaal te willen stoppen. De fysieke werkelijkheid waarin we leven is een reflectie, een voortvloeisel uit de psyche van de mens. Het is de stof geworden werkelijkheid die voortkomt uit het idee dat we over onszelf en de wereld om ons heen hebben. Het komt voort uit de wijze waarop we collectief denken. Onze collectieve overtuiging is de dragende kracht die onze fysieke wereld vorm geeft. Ons bewustzijn waarbij vanuit het collectief, de overgrote meerderheid van de mensen dus, het accent ligt op dualiteit, geeft de fysieke massa op Aarde haar vorm. Ons bewustzijn waarin de aard van de dualiteit de boventoon voert, maakt dat de fysieke werkelijkheid deze vorm aanneemt.

In dit dualiteitsbewustzijn geldt het recht van de sterkste, is het eten of gegeten worden. In dit bewustzijn is het logisch dat we niet helemaal transparant kunnen zijn, omdat er altijd diegenen zijn die hier misbruik van zullen maken. Daarom is de materie op Aarde, in tegenstelling tot op een natuurlijke planeet zo dicht, dat er geen licht meer doorheen kan en je in de schaduw ervan, in het duister, dingen kunt verbergen. De materie is zo dicht dat je er niet doorheen kunt zien. Niet alleen fysiek, maar ook psychologisch.

Ons totale wezen ontstaat niet uit ons fysieke lichaam. Je kunt en mag geloven dat dit wel zo is. Dat we hier wel in geloven is passend bij de fysieke werkelijkheid waarin we ons hier op Aarde bevinden. En het is prima voor iedereen die wel aan deze overtuiging vasthoudt. Het is niet zo dat ik deze perceptie wil bestrijden. Het proces van het bestrijden van deze perceptie is er een die in mijzelf al voldoende heeft plaatsgevonden en dit soms nog steeds doet. Aan die innerlijke strijd heb ik zelf mijn handen wel genoeg vol gehad. Het idee van een andere werkelijkheid doet zijn werk zelf wel. Juist de werking van dualiteit is voor een groot deel gebaseerd op de strijd van het buitensluiten van het andere idee. In de dualiteit staan er altijd twee ideeën tegenover elkaar die zichzelf elk verheffen tot dé waarheid en die proberen de ander tot onwaar te maken en door dit vooral te bekrachtigen met de uitsluiting van die ander. Herken je dit?

Loslaten van ideeën is naast de handeling van de beslissing ertoe, vooral een proces dat zich pas voltooit als jij, jouw bewustzijn er werkelijk aan toe is. Dat is zo’n innerlijk veiligheidsmechanisme. De weg ernaartoe kan op het ene moment eenvoudig zijn door een simpele beslissing te nemen. In dat geval heeft het voorwerk ertoe in jouw psychologie allang plaatsgevonden. Het andere moment levert het een innerlijke strijd op waarin iets in je verzet biedt, omdat het verstrikt zit in de voordelen die dat wat losgelaten wil worden biedt voor datgene in je dat zo’n verzet biedt.

Ons wezen

Ons wezen is meer dan ons fysieke. We zijn meer dan een fysiek lichaam. Onze totaliteit past dan ook niet in ons fysieke en in alles wat fysiek gebonden is. Maar wat kan dat meer dat we zijn dan wel bevatten? Je kunt je afvragen of het bevat moet worden. Maar wat kan dit meer dan wel hanteren is dan misschien een betere vraag. Onze cognitie kan het misschien in stukjes, maar zoals gezegd, die kan overvol raken. Maar is er dan ook iets in ons innerlijk systeem dat het wel kan dragen, hanteren?

Ja, dat is er. Allemaal hebben we innerlijk een aspect, een vermogen dat wel met de veelheid overweg kan en dat niet overweldigd kan raken door de veelheid, door de grootsheid van alles. Onze intuïtie kan nooit overweldigd raken. Onze intuïtie is een vermogen waar we allemaal over beschikken en dat nooit terugschrikt van veelheid of grootsheid. Onze intuïtie heeft overzicht en selecteert wat voor jou van toepassing is voor de volgende stap op jouw pad. De intuïtie vertrouwt waar de cognitie vaak het vertrouwen verliest en teruggrijpt naar zekerheid. En het is ook niet erg dat de cognitie dit vertrouwen verliest. De cognitie kan al snel het gevoel geven dat als je niet de zekerheid hebt, dit het einde van jouw bestaan kan betekenen. Althans dat voelt dan zo. En dat is dan de strijd in je die spreekt. Het iets in je dat het bovengenoemde verzet in je biedt om iets los te laten, omdat het bang is om daarmee iets (het eigen bestaan) te verliezen. En ergens is dit ook zo. Iets in je dreigt verloren te gaan. Dit is het iets in je dat zich vereenzelvigd heeft met een dualistische waarheid in je. Die voelt zich bedreigd. Maar jouw intuïtie voelt zich nooit bedreigd. Die kijkt toe en reikt de mogelijkheden aan. Het iets in je verzet zich hiertegen. Een innerlijke strijd.

De intuïtie weet dat er niets te verliezen valt en dat alles uiteindelijk enkel groei oplevert. Innerlijke groei. Groei van jouw wezen, dat tevens het uiteindelijke doel is waarvoor jij hier op Aarde bent. De veelheid van jouw wezen is groot en vergroot zich nog meer. Dus welke bokaal kan dit bevatten? Welke vorm kan dit omvatten? In de wereld van de vorm, waar onze planeet Aarde slechts een minuscuul klein stofje is, kunnen we ons geen voorstelling maken van hoe dit eruit zou moeten of kunnen zien. Het enige wat we kunnen is verwijzen naar een bron* waar alles en iedereen uiteindelijk uit voortkomt. Noem het God of geef het een andere naam, maar daar, in die richting ligt waar wij vandaan komen. Dit betekent niet dat we daar niets mee kunnen. De verwijzing ernaartoe doet hier al iets mee. En dan weer komt er die dualistische cognitie naar boven die zoekt naar vorm en vastigheid en is er de intuïtie die zich geen zorgen maakt en vertrouwen kent.

*Vanuit die bron vertellen de meesters waarvan ik de boeken vertaal die je op mijn website www.vrijekennis.nl kunt vinden.

Zij wij wezenlijk anders?

Toch nog even over die natuurlijke planeten. Ik kan vergelijkingen maken met natuurlijke planeten en die van ons onnatuurlijk noemen, maar zijn de wezens op die zogenaamde natuurlijke planeten dan niet totaal anders dan wij. Met andere woorden, mag ik de vergelijking wel maken?

Ja. Dat mag en dat kan. Wezenlijk zijn wij niet anders dan zij. Andere planeten hebben andere vormen, maar ook zij zijn extensies die uiteindelijk voortkomen uit dezelfde bron. Dat maakt dat zij beschikken over dezelfde geestelijke vermogens als wij. Het wezenlijke verschil zit em in de dichtheid van de materie op de plaats waar zij en wij incarneren, waar we onszelf belichamen. Op onze planeet is de materie zeer vast, zeer dicht. Zo dicht dat er geen licht doorheen kan. Dat betekent dat op een natuurlijke planeet de materie veel minder dicht is en dat de bewoners daar het licht waaruit zij voortkomen door de materie heen kunnen zien. Hier op Aarde is de materie zo dicht dat we dit niet kunnen zien. Hoewel en sommigen zijn die wel aura’s en energieën kunnen waarnemen. Dit geeft aan dat er hier op Aarde, hoewel dit slechts aan weinigen gegeven lijkt, het toch mogelijk is om meer van de onzichtbare werkelijkheid waar te nemen. Maar in feite beschikken we allemaal over dit vermogen. Dit is een kwestie van kalibratie, oftewel hoe we onze waarneming innerlijk hebben afgestemd.

We beschikken allemaal over het vermogen om dingen te doorzien. Of het ons ook daadwerkelijk lukt is doorgaans persoons- en moment gebonden. Wie kent er niet het moment waarop je besefte; “Zie je wel, ik wist het!” Het besef achter het oude gezegde, ‘eerlijk duurt het langst’. Het weten dat het, ook al doe je nog de dingen zo verkeerd, niet jouw ware aarde is om dingen verkeerd te doen, maar dat er achter een eventuele moedwillige onwetendheid een oorzaak zit, waardoor je je genoodzaakt voelt om moedwillig onwetend te zijn. Oorzaken voor moeilijk gedrag waarvan je ergens wel voelt dat het er zit, maar waar je niet bij kunt omdat er op de een of andere wijze een vertroebeling zit, een sluier die dit lijkt te verhullen.

In het ontwaken in de dichte materie zoals we die hier op aarde hebben, is het als het ontwaken uit een droom. Tijdens het ontwaken weet je de droom nog, maar met dat je wakker wordt en bewust wordt van de omgeving om je heen, verdwijnt de droom naar de achtergrond en uiteindelijk ben je vergeten wat je gedroomd hebt. Dit is de werking van de dichte materie op ons bewustzijn. Het doet ons vergeten doordat de transparantie verdrongen wordt en we de dingen niet langer meer kunnen doorzien.

Maar ‘iets’ in ons kan een stap terug zetten uit de verdichting. En dit ‘iets’ kan weer zien wat erachter zit. Meestal gebeurt dit onbewust en is het enige wat we ervan binnen krijgen een soort van onbestemd ‘weten’ van hoe het werkelijk zit. Dit vermogen hebben we allemaal en iedereen is hier op zijn of haar eigen, persoonlijke wijze van bewust. Bij mensen op een natuurlijke planeet is er gewoon minder versluiering, minder verdichting die hen van dit vermogen weghaalt.

Dus hier, op Aarde, waar er meer verdichting is, zijn we ook meer ‘gebruik’ gaan maken van deze versluiering. Soms onschuldig onwetend, soms meer moedwillig onwetend. Onbewust, bewust, doelbewust. Maar, wees nu eerlijk, dacht je werkelijk dat je me voor de gek kon houden?

Anders denken

In deze tijd van veranderingen is het nodig dat we daadwerkelijk buiten de kaders gaan denken. Maar wat zijn die kaders. Ik zie velen die buiten de kaders denken, maar tegelijkertijd zie ik ook dat bepaalde kaders zo vastzitten in ons denken dat dit op onbewuste wijze onbetwistbare, absolute waarheden zijn, die zo diep in ons systeem verankerd zitten dat we helemaal niet in de gaten hebben dat we hier vastzitten binnen beperkende kaders. Het gevolg is dat we steeds nieuwe dingen proberen te bedenken en dat ook doen, maar dat we eigenlijk niet kunnen zien dat we in feite nog steeds verder denken vanuit de lijn, de kaders waarbinnen we sowieso al aan het denken waren. Het absolute, beperkende kader dat eronder zit is zo’n vanzelfsprekende waarheid dat we hier verder niet anders naar kijken dan op de wijze zoals we dit altijd al hebben gedaan, niet beseffende dat we eigenlijk enkel denken vanuit een verdieping van datgene van waaruit we toch al vastliepen.

Een mooi voorbeeld is een economische crisis. Banken hebben de macht over ons geldsysteem en kunnen alles doen wat ze maar bedenken. Op het moment dat ze dreigen om te vallen omdat ze te maken krijgen met de weerslag van hun eigen spel, zijn ze opeens niet verantwoordelijk meer en moeten ze worden gered met het belastinggeld van de mensen. De economie stelt dat wanneer iemand, of een bedrijf het niet redt, deze dus failliet wordt verklaard, maar een bank niet, die staat hierboven. Herstel van de economie wordt gezien in het opnieuw geld pompen in het bestaande systeem, zodat deze weer verder kan. Ook de coronacrisis heeft ervoor gezorgd dat miljarden naar bedrijven als KLM gaan die met dit geld eerder hun positie versterken dan dat dit bij de mensen komt die geen geld meer krijgen omdat ze geen inkomen meer hebben. Nu is dit deels wel gecompenseerd, maar als je ook hier weer naar de banken kijkt, dan zie je dat zij voor diegenen die omdat zij geen inkomen krijgen alleen maar uitstel van betaling bieden, waardoor schuld wordt doorgeschoven en wellicht voor mensen wordt vergroot. In de vorige financiële crisis verloren velen hun spaargeld aan de banken. Nu brengt de bank geen enkel offer aan de crisis, hoewel zij genoeg vermogend zijn om hier iets terug te doen aan de belastingbetaler. Zou het niet rechtvaardiger zijn om diegenen die buiten hun schuld om vanuit overheidswegen geen inkomen hebben tijdelijk bepaalde lasten ook gewoon kwijt te schelden? De bank waakt over zijn belangen.

Het denken verandert niet. Er wordt ons voorgehouden dat we nu eenmaal gebonden zijn aan een economisch systeem dat feitelijk voor iedereen te ingewikkeld is om te snappen. Gelukkig zijn er landen zoals Canada die wel bepaalde initiatieven hebben getoond die wellicht wel inspiratie kunnen bieden voor een anders denken. Daar hebben zij in de crisis een 4 miljoen mensen die hiervoor in aanmerking kwamen voor zes maanden een inkomen van 2000 dollar gegeven, zodat zij door konden gaan met hun leven. Ik zeg hiermee niet dat de dit de oplossing is. Wellicht geven economen hier aan hoe onverstandig zoiets is voor de economie, maar wanneer de economie stagneert kun je wellicht kiezen om het geld naar de groten van de economie te geven, of dat je het direct naar de mensen brengt zodat zij gewoon kunnen blijven doorgaan met het doen van hun uitgaven.

Elites

Wij hebben onze wereld onder de hoede van allerlei elites gesteld. En dat is best logisch. Dat begrijp ik. Dat begrijpen velen. Maar hoe komt het zo dat ik hier zo’n begrip voor heb? Dat zal ik zeggen. Dit begrip komt voort uit het feit dat ik geleerd heb dat deze elites in het veld waarover zij de elite vormen, meer verstand van zaken hebben dan ik. En dit geldt op veel gebieden. Er zijn talloze velden van kennis waarover mijn kennis minder is dan die van de deskundigen en dat is ook gewoon zo. Maar onder dit gegeven ligt een veel diepere, veel vastere en veel beperkender overtuiging die wordt meegegeven met dit gegeven, waarin er anderen zijn die meer verstand van zaken hebben dan ik. Deze overtuiging ligt diep verankerd in ons collectieve mens- en wereldbeeld, waar we verder helemaal niet over nadenken, zo vast zijn we hiervan overtuigd.

Dit mens- en wereldbeeld is zo vast verankerd en daarmee zo vanzelfsprekend voor iedereen, dat we het wel verder hierover nadenken wanneer anderen dit doen, dissen als irrelevant. Zelf heb ik veelvuldig de ervaring dat wanneer ik hierover tegen anderen spreek, dit in eerste instantie wel als interessant wordt opgepikt, maar vervolgens blijft het bij niet meer dan dat. Mensen komen er uit henzelf nooit op terug. Ik snap dit ook, want het doorbreken van dit mens- en wereldbeeld gebeurt niet vanuit wat iemand anders je vertelt, het gebeurt alleen vanuit jouw eigen innerlijke vraag en behoefte.

Dit collectieve mens- en wereldbeeld leert ons dat kennis die we opdoen in ons leven enkel kan ontstaan vanuit input die we van buitenaf krijgen. We leren door input van buitenaf en ook de kennis, het werkelijke weten van dingen kan ons in feite alleen maar van buitenaf worden gegeven. Ik heb een collega die vaak bij alles zegt: “Ja, ik weet het niet!”

Alles wat we leren in ons leven kan, volgens de officiële lezing enkel worden verklaard door input die van buiten onszelf komt. Uiteraard heeft ook de ervaring hierin een rol die toevoegt aan het weten, maar ervaring wordt gezien als subjectief en subjectieve kennis is gekleurd en brengt niet wat we objectieve kennis noemen. De objectiviteit is hoog verheven boven subjectiviteit. Enkel op objectieve wijze kan waarheidsvinding plaatsvinden in de officiële lezing. Het subjectieve is te persoonlijk en geldt alleen voor jou, niet voor anderen.

Heilige objectiviteit

Dit laatste is helemaal waar. De subjectieve ervaring heb jij en jij alleen. Die geeft jou een innerlijke directe ervaring van iets. Alleen heeft deze innerlijke directe ervaring iets voor op de objectieve belichting, wat de objectieve belichting in feite nooit kan brengen, namelijk een direct, persoonlijk weten van wat jij op inderdaad subjectieve wijze hebt ervaren. En ja, dit kun je vervolgens op allerlei wijzen interpreteren, maar jij weet jouw ervaring. De objectieve beschouwing heeft dit weten helemaal niet in zich. Die kan alleen maar tot ‘weten’ komen door conclusies te trekken uit observatie. En ook die zijn prima, waar ik op wijzen wil is dat de innerlijke, subjectieve ervaring een direct, innerlijk weten met zich meedraagt. Een vorm van weten. Jij weet jouw ervaring. Objectieve beschouwing weet niet maar interpreteert. De objectieve beschouwing draag het weten feitelijk helemaal niet in zich.

Hiermee hebben we geleerd dat het werkelijke weten dat we als mens kunnen hebben alleen maar kan voortkomen uit objectieve waarheidsvinding die is uitgevoerd door mensen die hiertoe bevoegd zijn, de wetenschappers. Deze wetenschappers zijn hiertoe opgeleid en zonder deze opleiding zijn zij niet bevoegd en niet eens in staat tot het kennen van de waarheid. En dit geldt voor elke mens. Maar dit ‘weten’ we eigenlijk allemaal gewoon en als het niet zo is, nu ja, dan word je hier vanzelf wel aan herinnerd, omdat we nu eenmaal overal deskundigen voor hebben.

Het gegeven van deze deskundigen is gewoon zo. Waar we echter nauwelijks of zelfs geen aandacht aan geven, is ons innerlijk vermogen om dingen te ‘weten’. Dit is zo ondergesneeuwd door het subjectieve ervan, dat het uiteindelijk geen enkele werkelijkheidswaarde wordt toegekend. Je weet natuurlijk wel gewoon dingen en dat wordt ook wel erkend, maar het uiteindelijk ‘kennen van de waarheid’ kan alleen maar komen via de officiële, objectie route. Wat hier in dit gegeven wordt weggeschoven is een enorm, innerlijk potentieel vermogen waar iedere mens gewoon over beschikt.

Op het moment dat er gevraagd wordt, “hoe weet je dit?” gebeurt er iets heel wezenlijks in ons innerlijk. Kijk maar eens naar een innerlijke respons die we vaak, zo niet altijd hebben op deze vraag. Je gaat op zoek naar de uiterlijke bron van waar je dit vandaan hebt. Soms heb je heus wel de reactie “Ik weet het gewoon”, maar herken je deze reactie?

Op het moment dat je een besef binnen krijgt dat je dingen niet gewoon uit jezelf kunt weten, ontstaat er een tegenreactie, een dualistische tegenreactie. Als reactie op niet weten, maar vooral op niet kunnen weten, ontstaat als tegenreactie de behoefte aan zekerheid. Als je in jezelf de waarheid niet vinden kunt, dan wil je dat die je (van buitenaf) gegeven wordt. Een besef van niet weten geeft je een aandrang om te willen weten met als mogelijke respons dat je in jezelf op zoek gaat naar dit weten. Maar als je verteld wordt dat je het vermogen niet bezit om uit jezelf te weten, wil je de zekerheid van de ander krijgen.

Geschiedenis

Eeuwenlang hebben de Christelijke kerken zich op deze wijze opgeworpen als de deskundigen over het leven van de mensen en met de opkomst van de wetenschap heeft een bepaalde groep wetenschappers zich een positie verzekerd door hetzelfde te doen, maar dan absoluut zonder zich nog op het veld van de religie te begeven. Wellicht weet je dat de eerste wetenschappers in opkomst door de kerk streng vervolgd werden. Hieruit ontstond dat de wetenschap zich uiteindelijk enkel en alleen ging richten op de wereld van de stoffelijke materie, van atomen, moleculen en cellen.

Misschien heb je nu zoiets van “hoezo nu kerk en wetenschap?” Maar dit om te wijzen op hoe diep en hoe lang onze collectieve overtuiging over het niet zelf, innerlijk dingen kunnen weten al in ons collectieve systeem verankerd is. Jezus’ boodschap in zijn tijd was dat hij een voorbeeld was om te volgen. Hij toonde het potentieel dat iedere mens in zich draagt en gaf ook aan dat wij, en daarmee doelend op ieder van ons, de werken die hij gedaan had ook zou doen, en zelfs grotere werken.

Voor de kerkvaders waren die uitspraken van Jezus zoals dat Petrus de rots was waarop hij zijn kerk zou bouwen, goed bruikbaar om een soort van cultus op te bouwen waarin Jezus een onnavolgbaar idool werd en mensen op geen enkele mogelijkheid ooit in staat zouden zijn om zijn voorbeeld te volgen. Jezus werd omgebouwd tot een soort van alien freak en de priesters waren de vertegenwoordigers van een straffende God. Schuld en het onvermogen om uit jezelf ook maar iets te kunnen weten waren goede wapens om mensen mee onder controle te houden.

De wetenschap moest de mensen onder het juk van de kerk vandaan helpen en heeft dit ook tijdelijk wel gedaan. Maar om naast de kerk een plaats te kunnen veroveren, kon de wetenschap zich beter maar niet op het veld van de religie en het spirituele begeven en koos het het veld van de materie waarin dingen door meting concreet aantoonbaar waren. Meten is weten werd het devies en tot op de dag van vandaag is dit nog steeds het leidende devies in ons reguliere veld van kennis. Er zijn best wel een aantal wetenschappers die zich buiten het veld van de materie begeven hebben en zij hebben daadwerkelijk hierover best veel aangetoond, maar dat wordt tot op de dag vandaag nog steeds niet werkelijk in ons dagelijks denken geïntegreerd. Het wordt buiten beschouwing geplaatst waar het gaat om ons algemene, ons collectieve mens- en wereldbeeld.

Grens aan weten

Wanneer je dus verteld wordt dat je zelf niet tot waarheidsvinding in staat bent, ontstaat er als reactie hierop heel gemakkelijk een logische behoefte naar een antwoord van buiten jezelf. Dit mechanisme is zo vanzelfsprekend dat we er niet erg snel op over gaan om antwoorden in onszelf te zoeken. Echter waar we dit wel doen, blijven we doordrongen van een diepgewortelde overtuiging dat we hiermee nog steeds maar een zeer beperkt vermogen tot waarheidsvinding in onszelf hebben. Velen onder ons hebben zich weldegelijk in hun leven gericht op eigen, innerlijke waarheidsvinding en hebben daarmee veel kennis in zichzelf opgedaan. Zij beseffen ook dat hier meer te halen is dan hen aanvankelijk verteld is. Maar de absolute waarde van het innerlijke vermogen tot het kennen van de waarheid, het besef van het niet nodig hebben van deskundigen om waarheid te kennen, is nog maar bij enkelen bekend.

Er is een onderscheid tussen het tot je nemen van informatie en het kennen van de waarheid. Het kennen van de waarheid is een persoonlijk, zo je wil subjectief gegeven. Jij kent jouw waarheid voor jezelf en kennis hierover kan jouw gegeven worden, maar in jou, innerlijk, besef jij de werkelijkheidswaarde ervan en weet jij of iets waar of niet waar is, in hoeverre iets waar is. Jouw intuïtie geeft jou de waarde aan die iets voor jou heeft. Dit ervaar je doormiddel van jouw directe, innerlijke ervaring.

Het mooie van een directe, innerlijke ervaring is dat het op dat wat jij op dat moment weet, inherent hieraan helemaal niet belangrijk is of iets waar of niet waar is. Je weet gewoon. Je kunt erover gaan nadenken en weer gaan twijfelen, wat vaak gebeurt, maar op het moment van besef doet de waarheidsvraag niet ter zake. Dit laatste geeft natuurlijk voeding voor het argument dat je niet weten kunt, maar die strijd begint doorgaans direct wanneer je weer uit de directe ervaring bent. Het is dus ook een levenskunst om hier niet in te vervallen, maar in onze huidige staat van zijn (levend in een vast materieel lichaam dat ondoorzichtig is, niet transparant is waardoor veel dingen niet meer zichtbaar zijn) kennen we dit mechanisme allemaal.

“Het koninkrijk van God is in je”, zei Jezus, waarmee hij doelde op dat je de vragen waarop je een antwoord zoekt altijd in je kunt vinden. Vaak is het iets van buiten waardoor je met iets geconfronteerd wordt, maar jouw intuïtie geeft de waarde voor jou aan van de antwoorden die je hierin vindt. Onze intuïtie is onze innerlijke tool die de waarde van waarheid voor ons aangeeft. De wetenschap besteedt geen enkele aandacht aan intuïtie, omdat deze niet tastbaar, niet meetbaar is. Om mensen meer te doordringen van het feit dat er naast de materie meer is wat niet materieel is, zou het goed zijn wanneer er toch meetinstrumenten zouden komen die de energievelden die er weldegelijk zijn zouden kunnen meten, maar hier wordt ook aan gewerkt.

Zelf kunnen we werken aan onze innerlijke psychologie. Ook hier worden we aangewezen op reguliere psychologen die hiervoor zijn opgeleid. Maar ook zij worden doorgaans op objectieve wijze opgeleid, met kennis van buitenaf, zonder ooit hun eigen innerlijke vermogen tot weten tot erkenning te brengen. Dit laatste zeg ik op deze wijze, omdat het natuurlijk nooit zo is dat iemand zijn of haar eigen innerlijke vermogen tot weten helemaal niet kent. Iedereen kent dit. Iedereen heeft de ervaring hierover. Dat maakt het vaak ook moeilijk om hierover te spreken, want we weten dit wel. Maar er is een gradatie in erkenning hierover die maakt dat de absoluutheid van ons vermogen tot het kennen van de waarheid zoals ik die hierboven beschreven heb, als een vrij onbelangrijk gegeven terzijde blijft liggen.

Het is werkelijk zo dat wanneer je een directe ervaring hebt, de vraag of iets waar is of niet, helemaal niet aan de orde is. Je weet gewoon. De vraag of iets wel waar is ontstaat direct op het moment dat je van dit weten af stapt, evenals de behoefte om het kennen van een antwoord van buitenaf. Wat als we de coronacrisis zouden kunnen benaderen met het besef dat je innerlijk gewoon het vermogen hebt om te weten hoe bedreigend deze crisis voor jou is? Dit is geen Utopie, maar een absolute waarheid. Maar we ‘weten’ dat dit niet zo is, omdat we geleerd hebben dat we zelf niet oordeels bekwaam zijn, ook niet over onze eigen, persoonlijke situatie. Je kunt nooit weten of het je overkomt en daarom maar beter voor de zekerheid gaan van mondkapjes en entingen. Ik zeg hiermee niet dat je geen mondkapje moet dragen of geen enting moet nemen. Ik zeg hiermee wel dat je weldegelijk een innerlijk vermogen hebt om jouw waarheid hierover te kennen. Ik zeg hiermee dat er een grote, wereldwijde discussie loopt over wel of geen mondkapjes, wel of geen enting en dat deze discussie voor jou en niet door jou gevoerd wordt. En misschien discussieer je wel mee, dat kan, maar er wordt gezocht naar een collectief antwoord. Een antwoord dat stelt dat jij niet in staat bent om zelf jouw plaats hierin te bepalen.

Oefenen

Maar we zijn hierin zo in ons innerlijk systeem verstoord, dat het moeilijk is om zomaar op jouw directe innerlijke ervaring te vertrouwen. En ja, dat gaat niet zomaar, dat is een weg. Dat moet je leren. En dat kun je leren, vanuit jezelf door te beginnen met te overwegen. Overweeg eens het idee dat je innerlijk beschikt over het kennen van de waarheid. Overweeg eens dat er in jou iets is (jouw diepere jij) dat jou bij antwoorden kan brengen die de discussie buiten jou jou nooit kunnen geven. Het gaat er niet om dat je protesteert tegen de gevestigde orde. Het gaat erom dat jij jouw waarheid vindt. En het vermogen daartoe heb je. Daar mag je op mediteren. En vraag maar om hulp, innerlijk. Vraag om een innerlijke vorm van hulp die voor jou werkt en als je het niet weet, vraag gewoon. Vanbinnen. Alleen al het idee van hiermee bezig zijn zal iets voor je doen. Want we zijn meer dan ons fysieke lichaam. Ons innerlijk reikt veel verder en veel dieper. En daar is hulp bij. Ook hulp die we niet kunnen meten, maar dat betekent niet dat deze niet bestaat, maar ja, voor onze collectieve wereld niet dus. Maar jij gaat jouw weg. En of je nu gelooft in een innerlijke weg of niet, toch weet je deze innerlijke weg, want die ga je altijd, ook als je onder de (uiterlijke) mensen bent. Ook dan ben je vanbinnen met jezelf. Daar weet je dingen, ondanks dat je gezegd is dat je dingen niet weten kunt.

Speel eens met het idee. Wees eens eigenwijs en vind jouw ‘eigen wijs’.

Onderscheid

Wat is er dan zo belangrijk aan dat onderzoeken van jouw eigen psychologie? En waarom?

In antwoord hierop kan ik eigenlijk alleen maar mijn eigen ervaring weergeven. In de inleiding van mijn blog geef ik aan dat ik een kijk op het leven heb die fundamenteel anders is dan anderen. Ik wil hiermee niet beweren dat niemand anders deze zelfde kijk zou kunnen hebben, maar buiten die mensen die ik ken via de jaarlijkse conferenties die ook hier in Nederland worden gehouden en waarin de geascendeerde meesters via Kim Michaels hun boodschappen doorgeven, ben ik deze kijk eigenlijk nooit eerder tegengekomen.

Ik wil niet voorstaan op exclusiviteit van informatie en hier ook helemaal niet geheimzinnig over doen, hoewel ik me ervan bewust ben dat dit vaak wel zo lijkt te zijn. Maar mensen zoeken vaak naar informatie en proberen die in te passen op informatie die hun bekend is. Als ik met mensen praat over de informatie uit de boeken die ik vertaal en die ik ook zelf probeer weer te geven, is de respons hierop meestal dat ik gewezen wordt op andere boeken van schrijvers die ‘hetzelfde zeggen’ en die mij verder kunnen helpen met nog meer informatie waarnaar ik volgens hen dan ook op zoek ben. Ik besef dat dit alleen maar met goede bedoelingen gebeurt. Maar ik voel dat de informatie die zij mij aanbieden mij in een pakket brengen, waarin ik er niet onderuit kom om vervolgens door de ander gezien te worden als eigenwijs, arrogant en alsof ik mij boven alle anderen verheven voel. Dit is een stuk dat ik voor mijzelf nog moeilijk hanteren kan. Innerlijk weet ik dat ik mij boven niemand verheven voel. Ook dat de informatie van de meesters niet leidt tot enig disrespect voor welke andere informatie dan ook. Het punt is dat het perspectief van waaruit de informatie die door de meesters gegeven wordt, daadwerkelijk gegeven wordt vanuit een positie van waaruit zij, de geascendeerde meesters zo volledig vrij zijn van welk mogelijke invloed die hier vanuit de aarde en zelfs vanuit het gehele materiële universum gegeven zou kunnen worden, dat je daadwerkelijk kunt zeggen dat als er zoiets bestaat als absolute, vrije, objectieve kijk, deze alleen vanuit het geascendeerde perspectief gegeven kan worden.

Er zijn veel boeken over spiritualiteit en spirituele wezens die veel waardevolle kennis en informatie geven. Maar er is een onderscheid tussen de informatie uit het spirituele rijk en dat wat niet uit het spirituele rijk komt, maar wat komt van de aarde of van de niet fysieke rijken die zich tussen de aarde en het spirituele rijk bevinden. Daarmee is gezegd dat er ook tussen de aarde en het spirituele rijk vele niet belichaamde wezens bevinden die allerlei informatie doorgeven, ook waardevolle informatie, maar die niet komt vanuit het perspectief van het geascendeerde, het spirituele rijk. Ook zijn er wezens die zich voordoen als geascendeerde wezens en die dit niet zijn.

Hoe weet je dit? Dit is een onderscheid dat je uiteindelijk zelf zult moeten vinden. De enige wegwijzer die je hierin uiteindelijk hebt is jouw eigen intuïtie. Dat betekent niet dat deze jou linea recta bij de geascendeerde meesters brengt, maar jouw intuïtie is jouw innerlijke instrument dat jou verder kan helpen en als jij deze beluistert, zal deze jou uiteindelijk bij de meesters brengen via de weg die jou persoonlijk hier naartoe zal geleiden. Maar wel via de weg die jou persoonlijk, als individu hier zal brengen. Dat is niet linea recta, dat is via de hobbels die jij persoonlijk in jouw leven te nemen hebt. Soms is dat de schijnbaar verkeerde kant op, van de meesters af. Maar uiteindelijk zul je kunnen vinden dat jouw weg de enige weg voor jou was om te komen waar je bent aangekomen.

De vaste dimensie

We bevinden ons in een dichte, vaste, materiële wereld. Gevolg van deze vastheid is dat we alles ervaren als vast met alles wat daarbij hoort. Wat daarbij hoort is dat we min of meer gevangen zitten in gegevens als tijd en plaats. Wat daar is kan niet hier zijn (plaats) en wat nu is kan niet straks zijn (tijd). Straks is nog niet. Dat moet nog komen en toen is al geweest en dat is niet meer. Dat betekent dat er een opeenvolging is van alles. Alles is lineair. Alles gaat van A naar B, van B naar C etc.

Maar in de geest is dat niet. De geest is vrij van de vastheid van de materie, tenzij we onszelf zo in de lineairiteit van de vastheid hebben verankerd, dat we ons hier helemaal mee vereenzelvigd hebben.

Dit laatste is wel een dingetje. Er is geen mens op deze planeet die dit gegeven en deze vereenzelviging met de vastheid en de lineairiteit van de materie niet kent, of hij of zij zich hier nu van bewust is of niet. Dit is inherent aan het hebben van een vast, fysiek lichaam. Maar het fysiek lichaam is maar een topje van de ijsberg van het totale wezen dat wij zijn en niet, zoals ieder van ons in een bepaalde fase van ons leven en onze ontwikkeling heilig gelooft, ons totale wezen en de oorsprong ervan. Daarom is het nodig dat wij onze psychologie onderzoeken.

Ons gangbare mens- en wereldbeeld, of we die nu putten uit religie of uit de materiële wetenschap ziet ons als wezens die ontsproten zijn uit de ontwikkeling van de aarde. De wetenschap ziet ons als geëvolueerde dieren en de godsdienst heeft ons geschapen laten worden uit de klei van de aarde. Sommige spirituele stromingen zien ons als afkomstig van de sterren. Zien ons als hogere wezens die van andere planeten en sterrenstelsels komen.

Maar ook die planeten en andere sterrenstelsels zijn plaatsen binnen ons materiële universum. Het materiële universum dat zich bevindt onder het spirituele rijk. Met dit onder het spirituele rijk wijs ik op een hoogteverschil in frequentie. De eerder genoemde rijken, het fysieke, emotionele, mentale en identiteitsrijk dragen een in op deze volgorde opeenvolging een steeds hogere frequentie in zich, waarbij boven deze vier rijken het hoogste, spirituele rijk met ook de hoogste frequentie. Dit is zeer lineair gesteld om er een beeld van te kunnen hebben. Dit hebben wij nodig, als stoffelijke mensen die gewend zijn om in de vastigheid van de materie alles op een eenvoudige te kunnen bezien en te schetsen.

Maar onze geest kan meer dan lineair denken. Het geestelijk deel van ons wezen, dat wat niet alleen het topje van die ijsberg is maar ook dat o zo veel meer, is niet vast en fysiek. Het is immaterieel. Het is geest. Dus het begrijpt ook de geest. En het weet dat er veel meer is dan de materie. En het is ook niet gebonden aan de vaste, lineaire beperking van het lichamelijke deel van ons wezen. In het niet fysieke deel van ons wezen is de lineaire vastheid van het fysieke deel eigenlijk helemaal niet werkzaam. Dat is het eigenlijk alleen in ons vaste, fysieke deel van ons wezen en hoe meer we geloven dat we niet meer zijn dat menselijke, fysieke wezens, hoe meer we onszelf insluiten in de beperking van het ontwikkelde dier, of het zondige schepsel dat God uit de klei van de aarde schiep.

Ook de hogere rijken in ons universum dragen een beperking in zich. Dus ook de wezens van andere planeten en sterrenstelsels dragen een beperking in zich doordat ook hun frequentie lager is dan de frequentie in het spirituele rijk. Die lagere frequentie is niet lager in termen van waarde, maar eerder in functionaliteit. De bedoeling van lagere frequenties is dat zij een functie vervullen. Een functie die in dienst staat van het hogere dat daarboven staat. Zo zou je dus kunnen stellen dat de lagere frequenties van het materiële universum een functie vervullen die in dienst staat van het hogere, spirituele rijk.

Spirituele wezens?

Veel spirituele stromingen geven aan dat wij in feite spirituele wezens zijn. Dat velen van ons van andere planeten en sterrenstelsels komen. Dat sommige dieren van onze planeet van andere sterrenstelsels komen. Maar als je op deze wijze als hierboven beschreven naar het universum en het spirituele rijk kijkt, wat zijn wij dan als wij spirituele wezens zouden zijn? Komen we dan van de sterren, of hebben we onze oorsprong in het spirituele rijk?

Sommigen van ons komen van de sterren, van andere planeten. Maar wellicht was dat voordat we op de aarde kwamen en hoeft deze afkomst niet perse onze eerste oorsprong te zijn. Als wij spirituele wezens zijn, dan ligt onze oorsprong in het spirituele rijk. Wellicht hebben we meerde plaatsen in het universum bewoond. Een van de boeken die hier een prachtig beeld over schetst is de roman ‘Mijn Levens met Lucifer, Satan, Hitler en Jezus’, dat in 2017 door de geascendeerde meesters via Kim is uitgegeven. Ik laat het dan ook verder aan hen om hier echt over uit te wijden.

Ik ben een natuurliefhebber. Ik hou van de aarde, van de natuur, van dieren en ook wel van mensen hoor.

Oké, klein grapje. Alsof ik mijzelf neerzet als iemand die dieren en natuur liever heeft dan de mensen, maar dat is niet zo. Ik heb het leven lief en als fysieke, aardse, stoffelijke mens word ik als ieder ander meegetrokken in de aardse, menselijke beleving waarin ik met alle facetten van het leven in al z’n vormen te maken krijg. En dat vormt mee aan het mens- en wereldbeeld dat we ontwikkelen terwijl we de aarde bewandelen. De materiële wereld waar je niet doorheen kunt kijken omdat het vast en ondoorzichtig is, maakt dat we, in combinatie met het gegeven tijd en plaats ervaringen hebben die doorgaans op een bepaald moment in de tijd een kant van de medaille van een gebeurtenis ervaren. Die andere kant nu even niet. Dat is op dat moment eenzijdig en kan een eenzijdige imprint geven. Daar vormen we meningen mee en daar is niets mis mee.

Naarmate we onze aandacht gefocust hebben op ons leven op deze aarde, ontwikkelen we ons mens- en wereldbeeld vanuit het perspectief hier, op aarde. We vormen een beeld over hoe het is. We zien hoe het is en we zien ook wat de invloed van ons mensen op de aarde is. Dit brengt me terug bij de startvraag van dit gedeelte; Wat is er dan zo belangrijk aan dat onderzoeken van jouw eigen psychologie? En waarom?

Beperkingen

Een van de dingen die ons wordt ingeprent om te geloven als we hier op aarde opgroeien is onze beperktheid. We leren dat we deskundigen hebben die ons voorgaan op het ontdekken van de waarheid van het leven en het vereist nu eenmaal bepaalde vaardigheden en skills om dit alles op een hoger level te kunnen begrijpen en die skills, nu ja, daar moet je voor leren en studeren en dat is nu eenmaal niet iedereen gegeven. Althans dat leren we.

Nu is het inderdaad zo dat de een natuurlijk andere vaardigheden heeft dan de ander, maar elitegroepen hebben door de tijden heen de bevolking er behoorlijk goed onder kunnen houden en de mensen er goed van kunnen weerhouden hun eigen research te doen. Maar in deze tijd gaat die vlieger niet meer zo op. We weten meer, we leren meer, we zijn mondiger en je kunt je afvragen of de constructie van de heersende elite zoals we die kennen niet heel erg in strijd is met de ware democratie. Het zijn toch nog steeds de elites die de regels bepalen en die de (handels)oorlogen in gang zetten. Kijk naar Trump versus China. Is het niet een kleine elite in China en Trump die de handelsoorlog voert alsof het zijn eigen privé-ding is? Miljarden gaan naar de grootste bedrijven om de crisis te bestrijden omdat zij de dragers van de economie zijn. De hoeders van de welvaart van de wereld als het ware. Maar is het niet zo dat meer dan 90% van de welvaart in Amerika in handen is van iets van 2% van de bevolking?

Het is niet mijn bedoeling om hier een protestactie op te zetten. Integendeel. Ik ben er vast van overtuigd dat dat niet de weg is. Want natuurlijk, om even bij het voorbeeld te blijven van Trump en China, kun je je afvragen of Trump niet ook een beetje gelijk heeft omdat China wellicht inderdaad bezig is om bepaalde macht en monopolie te verwerven over zaken die niet aan een elite toebehoren. Een dualistische strijd waarvan je je kunt afvragen of die ooit in daadwerkelijke vrede zou kunnen eindigen. Wat wel de weg is, is om bij onszelf te beginnen. Dat we in deze tijd waarin we eigenlijk allemaal wel van onszelf weten dat we niet gek zijn. Dat we heel goed weten wat er in de wereld aan de hand is. Maar wat we niet weten, omdat we sinds het bestaan van machtselites in de samenleving hebben geleerd dat we niet vermogend zijn om dit te weten en dat dit weten is toebehouden aan de hogere klasse van de bevolking, is de dynamiek van onze psychologie.

Toch heeft ieder van ons de vrije toegang tot dit weten. En in deze tijd wordt deze toegang meer dan ooit blootgelegd, met over het algemeen als effect hierop dat we steeds meer en meer aan het licht brengen over alles wat er in de wereld gebeurd en ook vooral alles wat niet gaat zoals het zou moeten en meer dan dat, zoals het zou kunnen. Maar de valkuil hierin is dat we verstrikt raken in het bestrijden van misstanden, wat ook nodig is. Wat ook goed is. Maar er is meer nodig.

Dit meer is dit onderzoek naar onze eigen psychologie. Dat klinkt nogal zwaar, maar ik zou dit niet zeggen als ik hiervoor niet een ingang zag die voor iedereen toegankelijk is. Deze ingang wordt op zeer toegankelijke wijze geboden in de boeken van de geascendeerde meesters waarvan ik er enkelen vertaald heb. De meesters tonen het vermogen om de psychologie van de mens en de wereld zo helder en zodanig te schetsen dat het direct de verbinding toont tussen de wereld waarin we leven en onze eigen, persoonlijke, innerlijke psychologie. Daarmee wil ik zeggen dat dat wat zij bespreken in feite altijd ook zichtbaar wordt voor mijzelf als ik me afvraag; “hoe zit dit bij mij?”

Het inzicht van de meesters geeft mij altijd een oordeelsvrij antwoord op de vragen die in mij leven en ik merk dat de dingen die ik lees op de een of andere wijze altijd aansluiten op waar ik op dit moment in zit. Dit komt mijns inziens omdat uiteindelijk alles met alles verbonden is, wat in mij een diep besef is dat in feite in strijd is met het beeld dat de vaste materie ons toont, namelijk dat alles op zichzelf staat, los is van elkaar en er geen onderlinge verbinding is tussen de dingen.

Bijvoorbeeld de natuur

In mijn liefde voor de natuur, de dieren, de wereld, de aarde ontmoet ik velen die deze liefde met mij delen. Er is veel te doen over de natuur en ik kom veel mensen tegen die een mening hebben over niet alleen de relatie tussen de mens en de natuur, maar ook vooral over de invloed van de mens op de natuur. Het is dan ook logisch, vanuit ons huidige mens- en wereldbeeld om te komen tot de conclusie dat als de mens van de aarde verdwijnen zou, de natuur eindelijk weer zou kunnen floreren. Pas dan zou de natuur op z’n mooist kunnen zijn. Hoe graag zouden we niet met een tijdmachine deze toekomst inreizen om deze tijd van mensen achter ons te laten en ons als mensen met de juiste instelling tot de natuur te settelen in deze paradijselijke, natuurlijke staat?

Alleen hier haak ik af. Ik haak af omdat ik hier ben gaan zien dat dit niet overeenkomt met de werkelijkheid die ik ben gaan zien met het inzicht dat de meesters mij door de jaren heen gebracht hebben. Of, dat moet ik anders zeggen. Het inzicht dat ik met behulp van de meesters door de jaren heen gevonden heb. Want het is niet alleen maar zo dat de meesters het vertellen. Ja, ze vertellen het, maar het verwerven van het inzicht is een samenspel dat niet plaatsvindt omdat de meesters het zo zeggen, maar dat ontstaat omdat ik zelf mijn eigen, innerlijk werk hieraan verricht dat het maakt tot het inzicht dat ik innerlijk verwerf. In dit inzicht zie ik de samenhang tussen alles, met daarin de dynamiek van onze eigen, innerlijke psychologie en deze planeet die aarde heet en die wij als mens onder onze heerschappij gekregen hebben. En dat heeft gevolgen.

Het is niet zo dat de aarde bedoeld is om hiërarchische klassenverschillen van mensen te huisvesten. Maar zo doen we het wel en dat is waarom nu de dingen gaan zoals ze gaan. We leven in een heftige tijd, maar in deze tijd zien we een collectief ontwaken in de wereld dat zich uit in allerlei vormen van opstand en onvrede, maar ook in een besef dat de oude ordes van de dictatoriale elites niet meer van deze tijd is. Het moeilijke in deze fase is dat er nog niet echt zichtbaar is hoe dan wel. Maar dat proces is al ingezet en is feitelijk niet echt meer te stoppen. De sleutel tot deze oplossing ligt in onze eigen psychologie. Het is de mindset waarmee we de dingen doen die veranderen moet. Dus geen elites meer, maar gewoon mensen met hun kwaliteiten op de juiste plaats, zonder klasse verschillen. Geen onderdrukking omdat er een besef is van de onderlinge verbinding van alles met alles. Met daarin een besef van onze heerschappij als mens over de aarde en met kennis van de dynamiek van onze psychologie, van waaruit we weten dat als de mens van de aarde zou verdwijnen, de natuur niet zou floreren. Want met ons, wij, die de heerschappij over de aarde hebben, zou ook de natuur van de aarde verdwijnen.

Ik weet dat velen, eigenlijk vrijwel iedereen die ik ken dit een overtrokken conclusie vinden. En ik kan je hier alleen maar gelijk in geven, omdat het floreren van de natuur door de absentie van de mens ook altijd mijn conclusie is geweest. Maar ik ben gaan ontdekken dat het anders is, naarmate ik meer geleerd heb over de invloed van mijn eigen psyche op mijn leven en de wereld om mij heen. Dus ik gun je te ontdekken wat ik ook heb ontdekt. Niet om je ervan te overtuigen. Zoals ik zei, die wens heb ik niet meer, maar zodat je weet hebt van de kennis die geboden wordt om jouw eigen conclusies te trekken. Want die dynamiek van die conclusies kan pas echt voluit werken als het ook daadwerkelijk helemaal jouw eigen conclusies zijn. Jouw eigen conclusies. Jouw eigen keuzes. Jouw eigen beslissingen.


Het is goed om te kijken naar de wereld om je heen en te zien wat er allemaal niet goed gaat. Het is goed om je daar van bewust te zijn. Het is goed om oplossingen te bedenken en mee te kijken naar mogelijkheden. Het is belangrijk dat we ons bewust worden van het elitisme in de wereld en alles wat daaruit is voortgekomen. Een van de dingen die daaruit voortgekomen is, is de illusie dat er mensen zijn die geboren zijn om te leiden en dat er mensen zijn die geboren zijn om te volgen. Dat er verschillende klassen zijn en dat de overgrote meerderheid behoort tot de volgende klasse. We hebben ons (in meerderheid) daarnaar geschikt en proberen zo goed en kwaad als het kan de meest geschikte leiders te kiezen op een wijze die het beste bij ons past. Elk land heeft zijn collectieve geest en krijgt van daaruit dan ook de leider die daarbij past. Kijk bijvoorbeeld naar Amerika waar het lijkt dat de positie van president in feite gewoon te koop is. Er wordt gesproken over democratische verkiezingen, maar hoe democratisch zijn deze verkiezingen eigenlijk. Kan de beste man gekozen worden, ook als hij vooraf aan de campagne niet op de een of ander wijze beschikt over een enorm kapitaal?

Een ingewikkeld spel waar ik ook geen discussie over wil voeren. Dit zijn dilemma’s waar we in zitten met z’n allen en waar we zo een, twee, drie niet uitkomen, zonder vervolgens te ontdekken dat we, wanneer we er uit denken te zijn met de volgende persoon die ons gaat redden, doorgaans alleen maar van de regen in de drup zijn over gegaan. Niet omdat de verkozen persoon zo’n verkeerde bleek, maar omdat het onderliggende systeem niet anders is dan het is.

Het grote dilemma is in mijn optiek het doorbreken van het systeem waar we in zitten. Belangrijk aspect hierin is dat we niet alleen kijken hoe dit systeem werkt in de wereld om ons heen, maar ook en vooral, hoe dit systeem in onszelf werkzaam is. Daaraan vooraf gaat de vraag natuurlijk of dit systeem wel in onszelf werkzaam is. Mijn ontdekking die ik met je wil delen is dat het systeem altijd in mijzelf werkzaam is. Geen systeem is dat niet, tenzij ik beslis dat het dit niet langer meer is. Een Utopisch gegeven voor velen wellicht, maar ik hoop te laten zien dat dit dat dit aan het einde van de streep helemaal geen Utopie is.

Er is meer nodig

We leven in een woelige tijd. De eerste coronagolf ligt achter ons en we vrezen collectief voor een tweede golf. Voor ons ligt een toekomst waarin we ons afvragen hoe we ons gaan opstellen ten aanzien van corona. Gaan we een permanente anderhalve meter samenleving instellen? Gaan we hier wetten op maken? Gaan we ons allemaal verplicht laten inenten tegen corona? En hoe zit het dan met andere virussen? We zijn al zo lang bezig met het griepvirus. Hoe houden we dit buiten ons?

Er wordt van alles bedacht en gedaan en zoals ik in mijn vorige boekje aangaf zijn dit logische gedachtenconstructies die doorgaans best gebaseerd zijn op gezond verstand en op aantoonbare gegevens die voor veel argumenten een goede onderbouwing geven. Wat ik hier op deze blog wil doen is niet in discussie gaan over wat we moeten doen. Nogmaals, de discussie wordt gedragen door gezond verstand en goede onderbouwingen en ook de tegengeluiden hebben doorgaans een goed draagvlak. Het blijven echter twistgesprekken waarin elk argument weer getopt kan worden door een volgend tegenargument. Dat leidt ertoe dat er nooit een ‘winnaar’ uit een discussie komt. Een winnaar uit een discussie is winnaar omdat de tegenspreker geen tegenargument meer geeft omdat hij er of geen meer weet, of hij stop gewoon met de discussie. Maar je zult zien dat na de discussie altijd weer nieuwe ‘tegenargumenten’ gevonden kunnen worden die de discussie weer kunnen doen oplaaien. Dus waar eindigt ooit de discussie?

Een goede oplossing is dan het compromis, waarin beiden water bij de wijn doen.

In mijn blog wil ik trachten een iets andere benadering in te zetten. De oplossingen die we bieden in de discussie en de talloze andere onderwerpen, vinden hun goede en logische onderbouwing omdat ze gebaseerd zijn op de kaders van onze gangbare gedachtensystemen. Deze kaders geven de logica en als deze kaders de werkelijke kaders zijn die er bestaan, dan brengt de logica die eruit volgt ons automatisch naar hèt antwoord. En dat is het antwoord waarnaar we op zoek zijn; hèt antwoord.

Maar hoe kan het dan dat steeds nadat we het antwoord gevonden hebben, er weer nieuwe argumenten komen die hèt antwoord dus weer toppen. Het logische antwoord is dat dus het kader nog niet zo absoluut is als dat nodig is voor het geven van hèt antwoord.

Deze wijze van denken, die in zichzelf dus wel logisch is, geeft dus toch niet het absolute eindpunt waar we naar verlangen, waardoor steeds ons gevoel van zekerheid weer aan het wankelen gebracht wordt. Dus dan zijn er weer die twee opties. Ofwel die van de wetenschap die ons belooft dat we ooit in de (en zeker niet al te verre) toekomst het absolute antwoord zullen weten, of God zal het ons tonen als we bij hem komen, na onze dood. Als we in de hemel komen.

Er is meer nodig. Nu.

Niet straks als de wetenschap het gevonden heeft. Ook niet straks als we dood zijn en in de hemel komen. Nu. Er is nu meer nodig. En tot op zekere hoogte heb ik inzicht in dit meer. Betekent dit dat ik hèt weet? Ja en nee. Ik weet het en hier op mijn blog wil ik geven wat ik weet en hoop ik dat jij herkent wat ik geef. Ik geef wat ik geef en het is aan jou om het al of niet te ontvangen. Dat is een innerlijke keuze van toelaten in jezelf, wat zich vertaalt in of je wel of niet herkent waar ik over spreek. Dat op zich is een proces in jou en daar heb ik verder geen invloed op. Ik kan slechts neerleggen wat ik te bieden heb. Dit doe ik niet om jou te vertellen wat hèt is. Ik doe dit slechts om te delen wat ik gevonden heb, want dat is werkelijk het enige wat ik kan ‘doen’. De rest is aan jou.

Er is meer nodig. Meer dan wat? Meer dan we doen. Meer dan er gedaan wordt. Maar er wordt al zoveel gedaan, door zoveel mensen. Toch is het niet genoeg. Er is meer nodig.

Maar wat dan?

Wat nodig is is dat jij bij jezelf naar binnen gaat en een onderzoek start naar jouw eigen, persoonlijke psychologie. Niet omdat er iets mankeert aan jouw psychologie, maar omdat we bekend moeten worden van de werking van onze psychologie, niet alleen op ons zelf, maar op onze directe omgeving, maar ook op de verdere wereld om ons heen, zelfs op de natuur.

Wij zijn groot gebracht met het idee dat we al mens ontwaken op een plek, deze planeet als een afzonderlijk, zelfstandig wezen dat los staat van de wereld om ons heen. Onze connectie met deze wereld om ons heen vinden we in onze fysieke band met onze ouders waar ons lichaam uit voortkwam. We hebben verwantschap via ons DNA en we bouwen een band op door de ervaringen die we in ons leven doorlopen. Dat is wat ons met de wereld verbindt. Dat is wat we leren.

Waar we niet over leren is dat er ook een soort van onzichtbare verbinding bestaat tussen alles. Deze verbinding is niet materieel, is niet opgebouwd uit atomen en moleculen, maar is energetisch van aard. Deze energetische verbinding is voor ons zelfs waarneembaar, maar omdat we worden grootgebracht vanuit de hierboven beschreven visie, hebben we onze zintuigen gekalibreerd op alleen de waarneming van dat veld waarvan we geloven dat het onze totale werkelijkheid is, het veld van de atomen en moleculen, de grofstoffelijke materie.

Sommige mensen hebben hun waarneming net iets anders gekalibreerd en kunnen bijvoorbeeld aura’s waarnemen, of zien geesten of andere vormen die niet bestaan uit atomen en moleculen, maar die energetisch van aard zijn. Ons overheersende cultuurbeeld zegt echter dat dit onzin is en dat alleen de grove materie bestaat. Deze kalibratie op het materiële geschiedt overigens niet doelbewust, maar wordt ingedragen in jouw persoonlijke systeem door de opvoeding in de maatschappij en de directe omgeving. Dit gaat eigenlijk min of meer vanzelf.

Toch is er wetenschappelijk al best wel veel aangetoond over het bestaan van het energetische veld en ook de invloed van dit veld op de manifestatie van dingen in materiële veld. Alleen is het draagvlak hiervoor nog niet zodanig dat we dit gegeven in onze dagelijkse werkelijkheid hebben geïntegreerd. Als ik mensen spreek over dit veld, dan krijg ik eigenlijk altijd wel een veelvuldige herkenning terug. Dat kan ook niet anders, want het bestaan van het energetisch veld is niet in de ene mens wel en in de andere niet. Dit zit in ons allen. Maar de mate van verbondenheid die we hierin hebben is persoonlijk. Dat maakt dat de een beslist dat voor hem of haar de werkelijkheid wordt bepaald wat door het grotere collectief als waar wordt aangedragen en de ander wat meer neigt om meer werkelijkheidswaarde toe te kennen aan zijn of haar eigen, persoonlijke, innerlijke gewaarwordingen en ervaringen. En die hebben we allemaal, maar het is net wat we besluiten met betrekking tot de werkelijkheidswaarde hiervan.

Er is in de ziektezorg best een en ander bekend over wat we noemen psychosomatische ziekten. Ziektes die sterk beïnvloed en zelf veroorzaakt worden door onze geest, wat dat ook mag zijn. Er wordt onderzoek gedaan door deskundigen, maar omdat het jouw geest is die dit dus creëert en jij de beheerder bent van jouw geest, kan ook alleen jij uiteindelijk werkelijk de wortel vinden in dit psychosomatische proces. Dit klinkt ingewikkeld en dit is het ook. En het klinkt dan ook logisch om hieruit de conclusie te trekken dat hier een deskundige voor nodig is om dit bloot te leggen. Maar hier vraag ik je, als je toch al tot hier gelezen hebt, om dan toch nog even door te voelen en te erkennen dat er wellicht iemand kan zijn die jouw op weg helpt in de zoektocht naar de wortel, maar dat jij het uiteindelijk zelf bent die deze wortel in z’n essentie blootlegt. Jíj bent diegene die wéét of het zo is. Jij bent degene die hèt vindt.

Jij bent zelf degene die de sleutel tot het weten van jouw eigen waarheid in handen heeft. In onze wereld worden we opgevoed om te geloven dat er altijd een externe deskundige nodig is die ons echte waarheid van de dingen kan vertellen en dat ons eigen oordeel maar zeer beperkt betrouwbaar is en meer betrouwbaar wordt naarmate we meer (officieel) deskundig zijn in het betreffende veld.

Ook hier wil ik je vragen nog even door te voelen en dit statement niet te vertalen als dat ik nu zeg dat jij persoonlijk op deze wijze hiermee omgaat. Ik wil je vragen of je dit patroon herkent in de maatschappij waarin wij zijn grootgebracht. Vervolgens is de uitdaging om bij jouzelf te kijken in hoeverre dit patroon ook in jouw innerlijk systeem toch werkzaam is. Mijn persoonlijke ervaring is dat ik dit soort patronen heel erg herken in mijn omgeving, maar ook in de grotere wereld om mij heen, maar dat ik ze ook zelf in mijn systeem heb, vaak ook nu nog.

We zijn veel meer oordeels bekwaam over onszelf dan wat ons mogelijk kan worden toegeschreven vanuit de eerder beschreven mensvisie waarin we niet meer zijn dan grofstoffelijke wezens die onderhevig zijn aan DNA en omstandigheden. Vanuit dit beeld is het ook best logisch dat we geen stappen moeten zetten zonder hierover bewezen zekerheid te hebben. Ik vraag je ook niet om dit wel te doen (wie ben ik). Wat ik voor leg is de suggestie om onderzoek te doen naar jouw eigen psychologie. Ik leg je de suggestie voor om dit zelf te doen, maar je hoeft het niet alleen te doen. Zoals ik al zei kun je hiermee op weg geholpen worden en zijn er velen die jou hierbij kunnen helpen. Deze blog kan er helpend in zijn, maar hier wil ik ook vooral de boeken aangeven die ik vertaald heb en die op mijn site te vinden zijn.

Juist ons eigen innerlijk vermogen om te vinden wat waar is voor onszelf, kan je helpen voelen dat jij zelf innerlijk over de tools beschikt om aspecten in jouzelf uit te puzzelen. Dat jijzelf het vermogen bezit om jouw eigen psychologie te onderzoeken. Daarvoor is niet heel veel nodig. De juiste nieuwsgierigheid en het vermogen om te kunnen lezen zijn jouw eerste tools die je op weg zullen brengen. In ons reguliere denken zal dit ook voldoende zijn om de start te maken om vervolgens aan de studie te gaan. Dit is hier niet anders. Echter, er is een begeleiding, een innerlijke begeleiding die geboden wordt en die bij ons binnendoor komt en waarover we allemaal kunnen beschikken. Alleen hebben we geleerd dat die begeleiding binnendoor niet bestaat of op z’n minst twijfelachtig, maar absoluut niet betrouwbaar kan zijn.

Ik wil niet voor jou beweren hoe betrouwbaar deze zogenaamde begeleiding binnendoor voor jou is. Dat kan alleen jijzelf. Het enige wat ik kan doen is mijn persoonlijke ervaring hierover weergeven en het verder aan jou laten wat jij hier verder mee doet. Ik kan mijn persoonlijke ervaringen weergeven, waarop jij in jouzelf kunt zien wat jij herkent en wat jij daarmee kunt, wat ook tot dusver de functie van mijn blog en mijn boekje ‘De Wereld Binnendoor’ is geweest.

In mijn eigen zoektocht naar mijn eigen psyche heb ik mij gericht op het kijken naar mezelf en de wereld om mij heen, op een wijze die ik bij anderen en ook in andere boeken die ik gelezen heb eigenlijk nooit tegen kwam. Sommige dingen heb ik destijds al opgeschreven en zal ik ook op mijn blog in de komende tijden weergeven. Ik was mij in die tijd niet bewust van de geascendeerde meesters, maar toen ik later de leringen van de geascendeerde meesters op internet tegenkwam, merkte ik overeenkomsten waardoor ik nu weet dat zij er altijd waren. Het is namelijk helemaal niet nodig om je bewust te zijn van hun aanwezigheid. Op hele subtiele wijze weten ze ons altijd te inspireren en daar, waar wij een ingang bieden, zal die inspiratie zijn weg in ons bewustzijn ook vinden. Maar, zo er al voorwaarden bestaan, zou je dit een voorwaarde kunnen noemen, namelijk dat jij die ingang wel op de een of andere wijze zult moeten bieden. Dat wil zeggen dat jij, zelf, persoonlijk de poortwachter bent van jouw bewustzijn, waarmee je niet alleen bepaalt wat jij in jouw bewustzijn toelaat, maar ook de vorm waarin jij dit bewustzijn toelaat. En dat jij dit zelf bepaalt is de achterliggende basis voor wat je onze Vrije Wil zou kunnen noemen. Niemand anders dan jijzelf bepaalt wat jij in jouw bewustzijn toelaat en hoe.

Jouw ervaringen in dit leven, maar ook in talloze vorige levens hebben in jou een filter gevormd waarmee jij voor jouzelf filtert wat en hoe jij in jouzelf toelaat. Dat betekent dat jij ‘nee’ kunt zeggen en mag zeggen. Daar is zelfs geen God die jou daarop zal bestraffen. Het enige dat daarop werkzaam is, zijn de consequenties die voorvloeien uit jouw keuzes. Die zijn namelijk inherent aan elke keuze die jij maakt, zowel in positieve als in negatieve zin. Dat heet karma, wat dus geen systeem van straffen is maar een systeem van consequenties en nogmaals, zowel in positieve als in negatieve zin.

Er is veel gaande in de wereld van dit moment. Europa is momenteel bezig met onderhandelen over het steunfonds in Europa, en net zoals in de crisis van 2008 lijkt de oplossing voor de problemen te zitten in het aanslepen van nog weer meer geld om het bestaande systeem dat is vastgelopen weer vlot te trekken, zodat het weer verder kan. Maar dat wat weer verder moet kunnen is in mijn optiek het oude systeem dat sowieso al vastliep. Dus vraag ik mij (met velen) af of het systeem niet anders moet. Als ik hierover in gesprek ga, weet ik dat ik zelf te weinig weet over het systeem om hier iets zinnigs over aan te dragen. Maar wat mij opvalt is dat alle discussies die er in de media over te volgen zijn toch blijven draaien om herstel van het bestaande systeem, dat zich voornamelijk weerspiegelt in het draaiende houden van de economie.

Het stak mij toen ik enige tijd terug in een journaal zag dat er hier in Nederland boeren in de problemen waren omdat zij hun aardappeloogst moesten vernietigen omdat er in de coronacrisis geen patat meer gegeten was. Even verderop in hetzelfde journaal kwam het bericht van een land waar ten gevolge van deze zelfde crisis, er enkele honderdduizenden mensen zouden gaan omkomen van de honger. Ik weet en snap de argumenten die maken dat wij die aardappelen niet naar die verhongerende mensen in dat andere land lijken te kunnen brengen. Maar wat maakt nu eigenlijk dat dit zo is?

Hierover in gesprek gaan brengt ons in discussies die niet het antwoord op dit soort vraagstukken gaat brengen, anders was ons hongerprobleem op de wereld allang verdwenen. Er zijn te veel en te grote belangen die deze schijnbare Utopie in de weg staan. Om dit soort problemen uit de wereld te helpen zijn er andere dingen nodig. Er is meer nodig.

En hiermee kom ik weer uit op het begin van dit stuk. Er is meer nodig. En steeds meer zie ik wat het meer is wat er nodig is, maar dat kan ik je niet zomaar even zeggen. Wat ik wel kan zeggen is wat mij gebracht heeft tot het vinden van het besef van wat er nodig is en wat de weg ernaartoe is. Ik kan je niet overtuigen en inmiddels wil ik dit ook niet meer. Ik zou wel willen als ik dit kon, maar ik weet dat dit niet zo werkt en dit weet ik omdat niemand het ooit voor elkaar gekregen heeft om mij te overtuigen. De enige die mij overtuigd heeft ben ikzelf geweest, omdat ik de poortwachter ben van mijn eigen bewustzijn. Ik kon zelf op onderzoek uit gaan en ik weet nu dat er een oplossing is uit de wereldproblemen die er nu op aarde spelen. Ik weet nu dat de oplossingen voor deze problemen door mij persoonlijk heen werken, door mijn bewustzijn en dat dit zelfs geldt voor problemen op wereldschaal. Ik snap het als je nu afhaakt omwille van ideeën van grootheidswaanzin die dit wellicht kan oproepen, maar ik verzeker je dat dit statement niets van iets dergelijks in zich draagt.

Het voorstel om op onderzoek uit te gaan naar jouw eigen psychologie heeft als reden dat alles wat zich hier op aarde manifesteert een diepe verbinding heeft met onze psychologie, zowel collectief als persoonlijk. Dat klinkt abstract, maar weet dat onze wetenschap de basis voor dit gegeven al vroeg in de 20e eeuw heeft aangetoond. We zijn in onze moderne cultuur opgevoed om de wetenschap te volgen, boven onze eigen, innerlijke autoriteit, waardoor we het aan de deskundigen zijn gaan overlaten om ons een beeld te geven over wat en wie wij zijn. Iedere mens heeft echter zijn of haar eigen innerlijk potentieel en het voorstel om op onderzoek te gaan naar jouw eigen psychologie, is om zelf dit potentieel in jouzelf te onderzoeken en te ontdekken.

De geascendeerde meesters hebben unieke leringen uitgegeven die ons, jou op zeer persoonlijke wijze begeleiden in dit proces. In 2012 is het Aquariustijdperk ingegaan. Zo’n tijdperk duurt zo’n 2000 jaar en we zitten dus in de overgangsperiode van het Vissen- naar het Aquariustijdperk. De vorige overgangsperiode luidde het Vissentijdperk in. Dit was de tijd waarin Jezus de aarde bewandelde. In zo’n overgangsperiode is er in het spirituele veld een bepaalde dynamiek waarin het voor de geascendeerde meesters mogelijk is om meer informatie in te brengen vanuit het spirituele veld dan in de eeuwen tussen deze overgangsperioden. De meesters hebben in de afgelopen honderd jaren meer informatie kunnen brengen wat onder andere heeft geleid tot meer spirituele stromingen onder de mensheid. Ik wil en kan hier nu niets zeggen over de waarde van de diverse stromingen, behalve dat dit niet wil zeggen dat elke stroom van informatie die door mensen in deze jaren is opgepakt zijn eigen waarde heeft gehad en dat heus niet alle informatie die bijvoorbeeld door mensen gechanneld is, bepaald verlichte informatie hoefde te zijn. Naast de geascendeerde meesters zijn er meer wezens die geen fysiek, lichamelijke vorm hebben die ook hun informatie via diverse mediums hebben overgebracht die zo hun eigen waarde hebben.

De mensheid is wel gegroeid in de afgelopen 2000 jaar. Dat betekent dat het bewustzijn van de mensen nu anders is dan 2000 jaar geleden. Dat betekent dat mensen nu anders luisteren naar de boodschappen dan dat zij 2000 jaar geleden deden en dat betekent ook dat het nu mogelijk is om de boodschappen op een andere wijze te brengen dan 2000 jaar geleden. Want het bewustzijn is nu anders. Het is zeker gegroeid.

Veel mensen zijn nu meer in staat dan 2000 jaar geleden om persoonlijk meer informatie te verwerken, zeker door de ontwikkelingen die we in de afgelopen paar honderd jaar hebben doorlopen. Vandaar dat er in deze tijd door de meesters informatie wordt vrijgegeven die niet eerder vrijgegeven is, omdat het vermogen om dit te ontvangen door de tijd heen simpelweg gegroeid is omdat er nu ook meer kennis is dan eeuwen geleden.

Dit geldt voor het collectieve bewustzijn van de mensheid, hoewel dit per regio over de aarde gezien sterk verschilt. Enkele honderden jaren geleden was het ook hier in onze regio eervol voor jonge mannen om hun leven te offeren in een oorlog, terwijl dit beeld hier toch wel aanzienlijk is veranderd. In sommige regio’s geldt dit voor ons verouderde beeld nog steeds. En hoewel je je ook hier soms nog wel kunt afvragen hoeveel anders dit werkelijk is, kun je wel zien dat hier nu toch wat meer genuanceerd naar gekeken wordt. Dat toont aan dat het bewustzijn in beweging is, waardoor er dingen in deze tijd gezegd kunnen worden, die in eerdere tijden gewoon nooit zouden hebben kunnen binnenkomen.

De boodschappen die via Kim Michaels zijn doorgegeven, bevatten veel informatie die niet eerder op aarde gegeven is. Dit zeg ik niet om andere informatie hierop achter te stellen. Het is absoluut niet mijn bedoeling om waardeoordelen te geven over informatie van anderen. Mijn doel hiermee is om aan te geven dat er informatie beschikbaar is en vanuit mijn ervaring (die uiteraard beperkt is) kan ik aangeven dat ik (en ik heb toch ook wel een en ander beleefd, meegemaakt en gelezen in de afgelopen 30 jaar) helderder, concreter en vollediger en vooral effectiever informatie nergens ben tegengekomen. Dit heeft mij geïnspireerd om de boeken van de geascendeerde meesters te gaan vertalen en inspireert mij nu ook om na jaren daarnaast ook mijn eigen verhaal naar buiten te brengen.

Uit ervaring weet ik dat ik zelf mijn eigen weg gevonden heb. Dit is niet iets wat de meesters mij gegeven hebben. Zij zijn er en zij geven hun ding door te inspireren. Maar nogmaals, ik ben de poortwachter, ik heb bepaald wat ik binnenliet en ik weet dat dit bij jou net zo werkt. Als jij dit gelezen hebt, dan is er iets tussen jou en mij dat resoneert en ook iets tussen jou en de meesters dat resoneert. Het is aan jou wat jij ermee doet. Of het je nieuwsgierig maakt en of jij denkt van ‘hé, wellicht is dit interessant’. Ik kan je mijn boeken aanraden als begeleiding in het zelfonderzoek naar jouw eigen psychologie. Als je daar werkelijk nieuwsgierig naar bent, dan zul je in deze boeken zeker een goeie leidraad hiervoor kunnen vinden.

Een nieuwe fase

Hoi allemaal,

Met mijn blog start ik vanaf nu een nieuwe fase. Tot nu toe heb ik stukken geschreven en hier op mijn blog geplaatst zodat ze gelezen konden worden. Maar nu heb ik mijn Vrije Kennis website https://vrijekennis.nl/ geopend en is mijn blog voortaan gelinkt aan mijn website.

Op mijn website promoot ik de boeken die ik heb vertaald. Op dit moment heb ik er 5 vertaald en uitgegeven, de 6e (het eerste deel van een 3-delige ‘Cursus in Overvloed’) ondergaat de laatste controles en opmaak om binnenkort uitgegeven te worden.

De teksten op deze blog heb ik verwijderd. Maar ook die heb ik gebundeld in een boekje; ‘De Wereld Binnendoor’ dat ik uitgeef met de opening van mijn website. Dit boekje is te koop via  https://www.boekenbestellen.nl/boek/de-wereld-binnendoor/37622  en in de boekhandel. Maar voor bezoekers van mijn website is dit boekje tevens als welkomstgeschenk gratis als PDF te downloaden voor op de computer, de tablet of op de E-reader.

 

Verder zal ik op deze blog mijn ‘Vrije Kennis’ blijven toevoegen. Wellicht volgt daar een volgend boekje uit. Inmiddels ben ik al een tijdje bezig met het schrijven aan het boekje ‘Dieren Binnendoor’, waarin ik meerdere van de ervaringen zoals ik er ook al eerder enkelen van op deze blog had ingevoegd, als een geheel samenvoeg.

Eerste blogbericht

Hoi allemaal,

Welkom op mijn blog. Deze blog heb ik opgezet om gaandeweg te delen wat ik te delen heb. Al jaren, of eigenlijk misschien mijn hele leven al wel, heb ik het gevoel dat ik iets te delen heb. Het draait om de kijk die ik op het leven heb en die ik ook wel met diverse mensen gedeeld heb. En hoewel ik met veel mensen goede gesprekken hierover heb gehad, is er altijd een stuk geweest wat voor mijn gevoel niet echt een plek kon vinden. Echter, de laatste jaren heb ik een informatiebron gevonden die wel aan leek te sluiten bij dit stuk. Dit heeft er in geresulteerd dat ik ben begonnen met het vertalen van twee Engelstalige boeken die een deel van deze informatie bevatten en verderop in deze blog zal ik hier meer over vertellen. Maar voor nu geef ik hier niet meer dan een korte inleiding en een uitnodiging aan jou om mee te kijken naar wat ik zoal te vertellen heb.

Liefs, Jurgen.

 

Die kijk die ik op het leven heb, is die nu fundamenteel anders dan hoe anderen die hebben? Ja, ik denk het wel. Het is niet voor niets dat ik hem nog enkel werkelijk ondersteund heb gevonden door die informatiebron waar ik over sprak. Klinkt wat geheimzinnig misschien, maar dat is niet mijn bedoeling. Ik denk dat als ik niet op mijn tempo en op mijn eigen wijze hier neer leg wat ik te zeggen heb, er te snel door menig lezer onjuiste  invullingen plaats zullen vinden, die dat wat ik tonen wil zullen overstemmen.

Mijn kijk op het leven is er niet een die protesteert tegen het leven of hoe de dingen in de wereld gaan. Ik ben niet iemand van het protesteren, hoewel sommigen die mij kennen vanuit hun perspectief misschien wel terecht dat idee van mij hebben. Ik ben meer iemand van het belichten van hoe ik denk dat de dingen werkelijk in elkaar steken, en als je dan iemand bent die erg is gericht op de insteek van tegenstellingen, dus dat iets of goed of fout, of waar of niet waar moet zijn, dan kan het al snel zijn dat je mij beluistert als iemand die, als hij niet direct voor lijkt te zijn, wel tegen moet zijn.En hoewel ik natuurlijk altijd wel zaken ben tegengekomen in mijn leven waar ik mij voor of tegen uit sprak (ik ben tenslotte echt niet anders dan anderen), heb ik altijd een zeker begrip gehad voor die kant waar ik niet voor koos.

Ik snap de wereld zoals ik die om mij heen zie. Ik begrijp de mechanismen die zich uitspelen en ben mij daar tevens goed van bewust dat er een boel is wat ik niet begrijp. Ik snap dat er een wereldeconomie is, ik snap dat er oorlog is. Ik snap dat mensen ruzie maken en dat mensen op zoek zijn naar liefde. Ik snap dat er politieke partijen zijn en ik snap dat er belangen zijn. Ik snap dat er milieubewegingen zijn. Ik snap dat er de wetenschap is. Ik snap dat er religie is. Ik snap dat het voor die laatste twee moeilijk is om samen dezelfde wereld te delen omdat hun beider levensfilosofieën elkaar buitensluiten.

Ik snap dat er het compromis is uitgevonden, en ik kan er de redelijkheid van inzien. Maar hier gaan we een beetje in de richting van dat stuk dat ik hierboven heb beschreven als dat deel wat ik mis. En hoewel er velen zijn die op dit stuk veel van de invulling hiervan hebben aangegeven, weet ik dat er op aarde nog (te) weinigen zijn die dit hiaat, want zo noem ik dit dan, werkelijk hebben beseft en ingevuld. En dat kan ook niet anders, want de kennis hierover is in zekere zin niet eerder in de vorm waarin hij nu beschikbaar is weergegeven.

Er is een hiaat, een gebrek in de kennis die er voor ons mensen op aarde beschikbaar is om werkelijk een vloeiend bestaan op aarde op te bouwen. En ergens hebben we de hoop dat dit in de toekomst wel zal veranderen en dat zal het ook. Maar tegelijkertijd is die toekomst dichterbij dan wij denken.